FANDOM


Συνέντευξη του Ντον Ρόσα για τον Ντόναλντ στο ΚΟΜΙΞ 217


  • Ερωτήσεις: Περιοδικό ΚΟΜΙΞ
  • Απαντήσεις: Ντον Ρόσα
  • Θέμα: Η επετειακή του ιστορία για τα 60 χρόνια του Ντόναλντ, Το Παπί που δεν Υπήρξε Ποτέ!, καθώς και διατυπώνονται γενικότερες ερωτήσεις για τον Ντόναλντ κατά Ρόσα.
  • Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης συνέντευξης: 23 Ιουνίου 2006

Παρακάτω σας παραθέτουμε την συνέντευξη του Ρόσα αυτούσια, χωρίς περικοπές. Οι εικόνες είναι προσθήκη της ΝτόναλντWiki.


Κόμιξ: Η ιστορία σας είναι βασισμένη σε μια κλασική ταινία του Φρανκ Κάπρα.

Ντον Ρόσα: Πράγματι, έτσι είναι. Πήρα την κεντρική ιδέα από την ταινία του Κάπρα Μια Υπέροχη Ζωή, μια από τις δημοφιλέστερες ταινίες όλων των εποχών. Στην ταινία εμφανίζεται ένας άγγελος, και όχι ένα τζίνι όπως στην ιστορία μου, και δίνει στον ήρωα, που ερμηνεύει ο Τζέημς Στιούαρτ, την ευκαιρία να δει πώς θα ήταν ο κόσμος του και οι άνθρωποι που αγαπούσε αν εκείνος δεν είχε γεννηθεί ποτέ. Αποφάσισα λοιπόν, να υποβάλλω τον Ντόναλντ στην ίδια δοκιμασία. Δεν έκρυψα το γεγονός ότι δανείστηκα την ιδέα από μια κλασική ταινία. Άλλωστε, είναι τόσο γνωστή, που θα ήταν αδύνατον να μην παρατηρήσει κάποιος τις ομοιότητες.

Κόμιξ: Τέσσερα χρόνια μετά την ιστορία Το Παπί που δεν Υπήρξε Ποτέ, ο Ρομάνο Σκάρπα, ο μεγάλος Ιταλός δημιουργός κόμικς με ήρωες του Ντίσνεϋ, έγραψε κι αυτός μια ιστορία βασισμένη στην ίδια ταινία. Πρόκειται για την Υπέροχη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία (Κόμιξ #211) όπου πρωταγωνιστεί ο Μίκυ, ο οποίος, όπως είχε δηλώσει ο Σκάρπα, του θύμιζε τους ήρωες που ενσάρκωνε συνήθως ο Τζέημς Στιούαρτ. Εσάς ποιον κινηματογραφικό ήρωα ή σταρ σάς θυμίζει ο Ντόναλντ;

Ντον Ρόσα: Καλή ερώτηση. Δεν το έχω σκεφτεί. Ίσως μοιάζει με τον τύπο που παίζει ο Μπομπ Χόουπ σε διάφορες κωμωδίες της δεκαετίας του 1930 και της δεκαετίας του 1940. Έναν τύπο όχι πάντα τίμιο, ελαφρώς φαντασμένο, γενικώς ατζαμή και μονίμως αποτυχημένο. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Αντιθέτως με τον πιο ήπιο Μπομπ Χόουπ, ο Ντόναλντ είναι μονίμως τσατισμένος με όλους και όλα!

Κόμιξ: Σε αυτήν την ιστορία αντί να αφηγηθείτε την ιστορία της ζωής του, παρουσιάζετε τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε υπάρξει ποτέ. Είναι κάτι σαν «αντιβιογραφία». Όμως, όπως η ζωή του Ντόναλντ, έτσι και η «αντιβιογραφία» του είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της Λιμνούπολης και τις ζωές των υπολοίπων ηρώων του Καρλ Μπαρκς, οι οποίοι εμφανίζονται σε πλήρη απαρτία στην ιστορία σας...

Ντον Ρόσα: «Αντιβιογραφία»! Μου άρεσε ο όρος που χρησιμοποιήσατε! Και πράγματι, επειδή υπάρχουν όλοι αυτοί γύρω από τον Ντόναλντ, σ' αυτήν την ιστορία υπάρχουν ακόμα περισσότερες αναφορές στο έργο του Μπαρκς απ' ότι συνήθως. Άλλαξα την πλοκή της ιστορίας Η Ακτίνα της Σκέψης (Κόμιξ #107), όπου κάνει τη δεύτερη εμφάνισή του ο Κύρος Γρανάζης. Έδωσα επίσης αρνητική κατάληξη στην ιστορία του Γλόμπου, των ανιψιών του Ντόναλντ και τη σχέση τους με τους Μικρούς Εξερευνητές, την οικονομική αυτοκρατορία του θείου Σκρουτζ, το Θησαυροφυλάκιο και την τυχερή του δεκάρα, την Νταίζυ και το ημερολόγιό της -όπως θα ξέρετε, ο Μπαρκς έχει γράψει μια σειρά ιστοριών με τίτλο Το Ημερολόγιο της Νταίζυ. Στην ιστορία εμφανίζονται επίσης οι Μουργόλυκοι, ο Χρυσοκούκης, η Μάτζικα, η Γιαγιά Ντακ, ο Πασχάλης και οι τρεις ανιψιές της Νταίζυ -ήταν η μόνη ευκαιρία που βρήκα για να τις χρησιμοποιήσω σε κάποια ιστορία. Γενικά, δίνω ένα φρικτό τέλος σε οτιδήποτε έχει σχέση με τη ζωή του Ντόναλντ, εκτός φυσικά από την τύχη του Γκαστόνε, ο οποίος παραμένει το ίδιο ανυπόφορος, ανεξαρτήτως από την ύπαρξη του Ντόναλντ.

Κόμιξ: Άρα ο Ντόναλντ έχει δίκιο που λέει ότι θα ένιωθε ικανοποίηση αν έβλεπε τον Γκαστόνε να είναι δυστυχισμένος;

Ντον Ρόσα: Θα ήταν άδικο να είναι δυστυχισμένος ο Γκαστόνε. Στην περίπτωση αυτή, θα έπρεπε να τον λυπηθούμε! Για παράδειγμα, στην κινηματογραφική σειρά ταινιών του Πόλεμου των Άστρων κατάφεραν να μας κάνουν να νιώσουμε έστω και λίγο οίκτο για τον Νταρθ Βέηντερ. Όμως ο Γκαστόνε πρέπει να μας εκνευρίζει πάντα, απολύτως και αιωνίως!

Κόμιξ: Τι είναι για εσάς ο Ντόναλντ;

Ντον Ρόσα: Αντιπροσωπεύει το μέσο άνθρωπο, έναν οποιονδήποτε από εμάς. Κι επειδή σε κάθε τεύχος του περιοδικού σας ζει άθελά του συναρπαστικές, για μας τουλάχιστον, περιπέτειες, πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε ως κοινό άνθρωπο, ο οποίος εμπλέκεται σε καταστάσεις που δεν μπορεί να ελέγξει ή που ξεπερνούν τις δυνάμεις του. Το ίδιο συμβαίνει και στους ήρωες των ταινιών του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Κόμιξ: Θα γράφατε την ιστορία του Ντόναλντ σε ένα έργο ανάλογο του Βίου & της Πολιτείας του Σκρουτζ Μακ Ντακ;

Ντον Ρόσα: Κάτι τέτοιο είναι εντελώς ανέφικτο, τουλάχιστον για μένα. Συχνά με ρωτούν γιατί δε γράφω μια βιογραφία του Ντόναλντ που να συμπληρώνει το Βίο & την Πολιτεία του θείου του και μονίμως ξύνω το κεφάλι μου με απορία. Ο Σκρουτζ είναι ένας ήρωας που ξεπερνάει τα μέτρα των κοινών ανθρώπων. Εμένα αυτό που με γοητεύει είναι ότι έχει ταξιδέψει παντού, ότι κατέχει κάθε είδους δεξιότητα και ότι έχει συναντήσει κάθε διάσημη προσωπικότητα του τελευταίου αιώνα. Από την άλλη, ο Ντόναλντ με γοητεύει για τους αντίθετους λόγους. Τα νεανικά του χρόνια θα πρέπει να είναι απολύτως συνηθισμένα, όπως ακριβώς τα νεανικά χρόνια ενός τυπικού θερμόαιμου πιτσιρικά. Μπορεί να έζησε κάποιες διασκεδαστικές παιδικές περιπέτειες, από τις οποίες θα μπορούσε κάποιος να αφηγηθεί ωραίες ιστορίες και περιστατικά... Όμως δεν μπορεί κανείς να τα πάρει όλα αυτά και να συγκροτήσει ένα ενδιαφέρον και σημαντικό σύνολο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως βιογραφία.

Κόμιξ: Δε θα θέλατε να αφηγηθείτε τις νεανικές του περιπέτειες που να έχουν διαδραματιστεί πριν από τη συνάντησή του με το Σκρουτζ στην ιστορία του Μπαρκς Χριστούγεννα στο Βουνό της Αρκούδας (Κόμιξ #127);

The Three Caballeros

Οι Τρεις Καμπαλέρος στο Μεξικό στην ταινία Οι Τρεις Καμπαλέρος

Ντον Ρόσα: Όχι, δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Η άποψή μου για τον Ντόναλντ δεν έχει αλλάξει, παρά τις αναφορές που έχω κάνει στα νεανικά του χρόνια στην ιστορία Η Επιστροφή των Τριών Καμπαλέρος (Κόμιξ #176). Το μόνο που ξέρω είναι ότι στα νιάτα του είχε γυρίσει από δω κι από κει. Φαίνεται ότι ταξίδεψε όπως και πολλοί άλλοι ανήσυχοι νέοι της γενιάς του στην Κεντρική και τη Νότιο Αμερική και συνάντησε το Χοσέ Καριόκα και τον Παντσίτο. Όμως δε νομίζω πως έκαναν τίποτα το εξαιρετικό. Το πολύ πολύ κυνηγούσαν όμορφες σενιορίτες και να σύχναζαν σε μπαράκια της εποχής... Τίποτα το μεμπτό, κάτι σαν κι αυτό που βλέπουμε στην ταινία Οι Τρεις Καμπαλέρος. Δε με απασχολεί τι έκανε ο Ντόναλντ όταν ήταν παιδί ή πριν συναντήσει το θείο Σκρουτζ και τα ανίψια του. Εκείνο που αληθινά κεντρίζει το ενδιαφέρον μου είναι τούτο: θέλω να μάθω περισσότερα για τις περιπέτειες που ζει μαζί με τον πλούσιο θείο του και τα τρία ανίψια του. Θέλω επίσης να μάθω πώς καταφέρνει να τα κάνει πάντοτε θάλασσα στην καθημερινή του ζωή!

Κόμιξ: Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες τέτοιων επετειακών ιστοριών είναι η αναφορά στην ηλικία των ηρώων.

Παπι12

Ο Ντόναλντ και η Ναίζυ στην ιστορία Το Παπί που δεν Υπήρξε Ποτέ!

Ντον Ρόσα: Είναι γεγονός ότι δεν αντιμετωπίζω τους ήρωες του Μπαρκς σαν πρόσωπα που ζουν σ' έναν παραμυθένιο κόσμο έξω από το χρόνο. Μια τέτοια προσέγγιση, τουλάχιστον για μένα, υποβαθμίζει το χαρακτηρισμό του Ντόναλντ ως «μέσου ανθρώπου». Φυσικά, δε θέλω να πω ότι οι αναγνώστες που δε συμμερίζονται τον τρόπο που εγώ βλέπω τα πράγματα, κάνουν λάθος. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απολαμβάνουν εξίσου όλες τις όλες τις ιστορίες του. Όμως η δική μου οπτική είναι άλλη. Στις ιστορίες μου, που υποτίθεται ότι διαδραματίζονται στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Ντόναλντ είναι, ας πούμε, τριανταπεντάρης... Προφανώς και δεν είναι εξήντα χρόνων! Ο τρόπος κε τον οποίο αναφέρομαι στην εξηκοστή επέτειο από την πρώτη του εμφάνιση είναι ένα αστείο. Στήνω μια σειρά από παρεξηγήσεις και ένα πρόσωπο νομίζει ότι ο Ντόναλντ είναι εξήντα χρόνων. Κι όταν η Νταίζυ τινάζεται έκπληκτη ακούγοντας κάτι τόσο παράλογο, ο Ντόναλντ το επιβεβαιώνει περιπαίζοντάς την. Νομίζω ότι ο τρόπος που χειρίστηκα αυτήν την αναφορά ήταν έξυπνος, κι αυτός είναι ένας ακόμη από τους λόγους για τους οποίους μου αρέσει η ιστορία!

Κόμιξ: Σπανίως δηλώνετε κάτι τέτοιο, οπότε θα πρέπει να σας πιστέψουμε! Μας είπατε ότι δε σας ενδιαφέρει η παιδική ηλικία του Ντόναλντ ή τα όσα έζησε πριν συναντήσει το θείο Σκρουτζ. Σας ενδιαφέρουν, όμως, οι περιπέτειες που τον έβαλε να ζήσει ο Μπαρκς. Πείτε μας, κλείνοντας, ποια είναι η αγαπημένη σας περιπέτεια του Ντόναλντ, χωρίς το θείο Σκρουτζ.

Ντον Ρόσα: Η Χρυσή Περικεφαλαία! Δεν είναι απλώς η αγαπημένη μου ιστορία με τον Ντόναλντ και τ' ανίψια του, αλλά μία από τις πέντε ή έξι αγαπημένες μου ιστορίες από ολόκληρο το έργο του Μπαρκς. Είναι η ιστορία που μου αρέσει όσο οποιαδήποτε από τις περιπέτειες του Μπαρκς με πρωταγωνιστή το θείο Σκρουτζ.